moncler kleding dames

Toen ik haar ontmoette, durfde ze me nauwelijks in mijn ogen te kijken. Ze schaamde zich voor haar verleden. Op het terras van het kleine eethuisje, legde ze haar hand voorzichtig op mijn arm. ‘Ik wil hard werken, mama,’ fluisterde ze. ‘Ik doe er alles voor om een kans te krijgen. Ik wil iets leren. Ik kan niets. Ik leur dag in, dag uit met zakjes water. Ik kan mijn zoontje niet verzorgen. Ik wil het niet, maar ik kan niet anders. De mannen betalen mijn eten, zijn eten. Maar ik weet zeker dat ik iets kan leren, echt, dat beloof ik. Help me alsjeblieft.’

Het viel me zwaar dat ik haar niet kon helpen. Ons project voor meisjessoldaten zat vol. Er was simpelweg geen geld meer om haar onder mijn hoede te nemen. Ze ging terug naar een leven vol uitzichtloosheid. En toen kregen we toch nog wat geld binnen. Net genoeg om haar een opleiding tot kleermaakster te laten volgen. Drie jaar lang ging ze trouw iedere dag naar de opleiding. Ze werkte hard om zelf haar praktijkmaterialen te kunnen betalen. Ze deed haar laatste examen. Ze ging naar haar geboortedorp, haalde daar oogst op om die in de stad te kunnen verkopen. Mijn vader werd ziek. Ik ging naar Nederland. Haar moeder werd ziek. Zij ging naar haar dorp om voor haar te zorgen. Ik zat in Nederland achter mijn computer en leerde alles over ebola. Zij ging op en neer van het dorp naar de stad om inkomen te vergaren. Ze wist niets van ebola. Mijn vader was snel beter, hartproblemen. Haar moeder stierf aan ebola. Haar zus werd ziek. Zij was de enige die voor haar kon zorgen. Toen zij zelf ziek werd, nam haar tante het over. Met haar zoontje naast zich op bed, stierf ze een bloederige dood. De jongen klampte zich vast aan zijn tante. Maar twee weken later was ook zij dood. Hij werd door mannen in astronautenpakken in quarantaine gezet. Hij overleefde. Zijn moeder zou net een nieuw leven beginnen. Een triomf, na zovele bittere jaren van misbruik en wanhoop. Ze had hem een mooi leven kunnen geven. Nu durft niemand hem aan te raken. Hij zit in een hoekje op een vuile veranda en huilt om haar. We huilen allebei om haar. En ik hoop dat het leven haar kleine man meer geluk zal gunnen.

Over Ginny Mooy

Ginny Mooy is antropoloog en werkt sinds 2006 met voormalig kindsoldaten in Sierra Leone, waar ze samen met haar man strijd voor het terugdringen van de ebola epidemie. Hij daar, zij hier in Nederland. Ginny is moeder van een dochter van 4, en samen met haar en haar vader wonen ze een deel van het jaar in Sierra Leone. Vanwege de ebola epidemie woont zij samen met haar dochter in Nederland. Vijf dagen achtereen houdt Ginny een blog bij op VROUW.nl met maar één doel: Ik wil iedereen laten zien hoe onmenselijk ebola eigenlijk echt is.


Related Articles:
moncler hat
jassen moncler dames
moncler verkooppunten
moncler jas dames
moncler bryone
moncler bodywarmer men